بعد از سخنرانی محمود احمدی نژاد در دانشگاه امیر کبیر، اظهارات مقامات دولتی و یا شخصیت های نزدیک به او و همچنین نوشته های احمدی نژاد در وبلاگ شخصی اش موجب شد تا جامعه دانشجویی کشور بار دیگر اعتراض خود را به آنچه “زمینه سازی برای برخورد با دانشجویان” عنوان می کنند، نشان دهند.روز گذشته محمد رضا باهنر نایب رئیس مجلس شورای اسلامی در جلسه سخنرانی در دانشگاه شیراز به دلیل توهین به دانشجویان دانشگاه امیر کبیر، مورد حمله دانشجویان دانشگاه شیراز قرار گرفت. نایب رئیس مجلس بیشتر سئوال های دانشجویان را بی پاسخ گذاشت و سرکوب دانشجویان را با سخنان خود تایید کرد و گفت: ” هر کس خربزه می خورد ، پای لرزش هم می نشیند. ”
نایب رئیس مجلس در جلسه سخنرانی خود، دانشجویان پلی تکنیک را که به حضور احمدی نژاد در این دانشگاه اعتراض کردند، طرفداران مشروبات الکلی و سکس معرفی کرد، که این سخن موجب اعتراض شدید دانشجویان قرار گرفت.
روز پنجشنبه نیز روزنامه جوان، به نقل از ملاباشي، معاون دانشجويي وزير علوم خبر داد كه وي با انتقاد از رفتار زشت دانشجويان عليه رئيسجمهور از كميتههاي انضباطي خواسته است با شناسايي “اغتشاشگران” با آنها برخورد كنند. ملاباشي گفت: “برخورد با برخي مصالح اكثريت را متضرر كرده و لازم است هتاكان مواخذه شوند.”
آن هم در شرایطی که محمود احمدينژاد در پايان آن سخنراني، اگر چه برخي از دانشجويان معترض را “عامل امريكا” دانست، اما تاكيد كرد كه هيچ گله و شكايتي از آنها ندارد.
با این حال جامعه دانشجویی نگران برخوردهای وزارت علوم و وزارت اطلاعات است. اکبر عطری، عضو سابق شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت با اشاره به موضع گیری هایی که علیه دانشجویان شده، به روز می گوید: ” به نظر می رسد در روزهای آتی برای عده ای از دانشجویان پرونده سازی شود و با آنها برخوردهای امنیتی صورت گیرد؛ بخصوص برای آن دسته که به سخنرانی احمدی نژاد اعتراض کردند.”
به اعتقاد وی،” احمدی نژاد در یک شرایط غیر قابل پیش بینی شده با اعتراضات شدید دانشجویان مواجه شد و آن خواب آشفته که در جاهای دیگر تعبیر می کرد که دایره نوری او را احاطه کرده، بر اثر مطالبات اساسی جامعه دانشگاهی به مثابه پتکی بر سر وی فرود آمد؛ این شروع جدیدی برای فعالیت های دانشجویی و الگویی برای سایر دانشگاهها است که در برابر شرایط امنیتی تحمیل شده به دانشجویان حرکتی جدی را شروع کنند.”
علی افشاری دیگر عضو سابق شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که خود در دانشگاه امیر کبیر تحصیل کرده، نیز معتقد است: ” دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک در تمام دوران فعالیت و به ویژه پس از انقلاب نشان دادند که رادیکال ترین بخش جنبش دانشجویی کشور هستند. آنها در دوره تجدید حیات جنبش دانشجویی هم به طور نسبی بیشترین نقش را در تحرک و پویایی جنبش داشتند. به همین دلیل هم احمدی نژاد پلی تکنیک را انتخاب کرده بود که به زعم خودش قله را فتح بکند، در حالیکه بیشترین سرکوب ها در همین دانشگاه بوده و حتی ساختمان انجمن را یک شبه تخریب کرده بودند. بنابراین طبیعی بود که دانشجویان پلی تکنیک واکنش نشان بدهند و از حرمت و احترام و جایگاه جامعه دانشجویی دفاع بکنند و اجازه ندهند احمدی نژاد از این دانشگاه برای یک نمایش تبلیغاتی استفاده بکند.”
علی افشاری، یکی از ویژگی های اصلی اعتراضات اخیر را شکست سیاست مشت آهنین دولت احمدی نژاد عنوان می کند و به روز می گوید: ” این سرکوب ها نشان داد این نوع برخوردها بی نتیجه است و نه تنها باعث نشده فضای تسلیم وتک صدایی در دانشگاه بوجود بیاید، بلکه باعث گسترش اعتراضات دانشجویی هم شده است. در طول تاریخ جمهوری اسلامی سابقه نداشته که رئیس جمهوری نظام این چنین و با این گستردگی مورد اعتراض و مخالفت دانشجویان قرار بگیرد. حتی در دوره ریاست جمهوری بنی صدر هم شاهدش نبودیم.”
یکی از موارد مهمی که در اعتراض دانشجویان دیده می شود، اعتراض به حضور نهادهای غیر دانشگاهی در دانشگاه است که تنها به منظور سرکوب دانشجویان مورد استفاده قرار می گیرند. وزارت اطلاعات، نیروی انتظامی، سپاه پاسداران، دادگاههای انقلاب و عمومی، صدا و سیما، وزارت کشور از جمله این نهادها هستند.
از این رو، اکبر عطری، حرکت های اعتراضی دانشجویان از جمله در برابر احمدی نژاد را عکس العملی به دخالت نهادهای بیرون از دانشگاه، بخصوص نهادهای امنیتی در دانشگاه می داند و می گوید: ” نباید همه علل را در مسائل سیاسی خلاصه کرد. باید رکود فرهنگی و بسته شدن کانون های علمی، نابسامانی ها و بی برنامگی های مقامات را به آن اضافه کنیم، منتها شروع این کار با اعتراض رویکرد سیاسی بوده اما در آینده نزدیک خواهیم دید دانشجویان دیگری هم به خاطر مناسبات و مشکلات صنفی شان در چنین اعتراضاتی حضور پررنگی پیدا کنند.”
به گفته وی” این برخوردها از زمان خاتمی با انحلال بعضی از انجمن ها و احضار دانشجویان شروع شده و حالا در دولت احمدی نژاد هم ادامه یافته.این حرکت ها، مانند انتصاب روسای بی لیاقت که از هیچ جهت استانداردهای ریاست دانشگاه را ندارند،و حتی به لحاظ مرتبه علمی هم در این جایگاه نیستند ـ مانند خود وزیر علوم که برایش خارج از مقررات دانشگاهی کلاس درس گذاشته اند ـ تحمیلی بر فضای دانشگاه است و طبیعتا این واکنش ها را نیز به دنبال دارد
اکبر عطری در پایان سخنانش به گلایه از اصلاح طلبان می پردازد و می گوید: ” حضور احمدی نژاد در دانشگاه امیر کبیر برای آنها به جشن پایان دادن به اعتراضات دانشجویی در دانشگاه امیر کبیر معنی شده بود، اما بعدا شاهد موضع گیری های غیر اخلاقی و غیر منطقی از سوی عده ای چون دبیر حزب مشارکت بودیم که اعتراض دانشجویان را محکوم و احمدی نژاد را رئیس جمهور منتخب مردم معرفی کرد. در حالیکه به خاطر داریم،همه آنها در انتخابات ریاست جمهوری تمام امکانات را برای تشکیل دادن یک ائتلاف ضد فاشیسم بسیج کرده بودند و قهرمان این ائتلاف هم شخص رفسنجانی بود که می خواستند او را به عنوان منجی به جامعه معرفی کنند. دانشجویانی که بدون ترس و تنها در برابر دولت فاشیستی صدای اعتراض خودشان را بلند می کنند از طرف اینها و زودتر از حامیان دولت، تخطئه و تحقیر می شوند که این بیانگر عدم صداقت آنها در ۸ سالی است که با عوامفریبی شعار اصلاح طلبی می دادند.”
دانشجویان نشان دادند می توانند ورای مناسبات حزبی هم خواسته های خود را در قالب”اعتراضی صحیح و موثر” بیان بکنند و هیچ مصلحتی را به مصلحت مردم ترجیح ندهند ولو اینکه مرگ بر استبداد گفتن باشد.
این نکته را علی افشاری چنین می شکافد: ” نوع رویکردی که بخشی از جریانات اصلاح طلب، بخصوص اصلاح طلبان حکومتی در پیش گرفتند و به نوعی به این برخوردها چراغ سبز نشان دادند،نه تنها چیزی را حل نمی کند بلکه اعتراضات دانشجویی را شدت می دهد. دیگر مقامات نهادهای حکومتی و دولت پادگانی احمدی نژاد هیچ امنیتی در داخل دانشگاه نخواهند داشت و دانشجویان همانطور که مانع حضور وزیر علوم شدند چنین اقداماتی را ادامه خواهند داد.”
به اعتقاد وی، “هر میزان که حکومت عرصه را بر حرکت های دانشجویی ببندد به همان میزان اعتراضات و مخالفت ها هم بیشتر خواهد شد و حضور حاکمیت در دانشگاه ها با مشکل مواجه خواهد شد؛ همانطورکه رئیس جمهور آن را تجربه کرد.”
