زبان، قلم، اسلحه

ايران عکس آزمايش موشکی را "دستکاری" کرده است، بی بی سی

hamidashraf — Fri, 11 Jul 2008 18:22:05 GMT

گفته می شود عکس پايينی حاصل دستکاری عکس بالايی است!

ايران متهم شده است که تصوير آزمايش موشکی تازه خود را احتمالا برای اغراق در مورد توانايی های نظامی اش دستکاری کرده است.

ايران روز چهارشنبه اعلام کرد که ۹ موشک را به طور آزمايشی پرتاب کرده است از جمله موشک شهاب ۳ که اسرائيل در تيررس آن است.

در يکی از تصاوير وبسايت سپاه پاسداران ايران به نظر می رسد که چهار موشک از سکويی صحرايی درحال صعود به آسمان هستند.

اما تصوير مشابهی ظاهر شده است که يک موشک را ظاهرا پس از آتش نگرفتن چاشنی، هنوز در سکوی پرتاب نشان می دهد.

تحليلگران گفتند که در تصويری که ظاهرا پرتاب چهار موشک را نشان می دهد، يکی از موشک های پرتابی با استفاده از رد دود و غبار خاک بلنده شده از دو موشک ديگر که با موفقيت پرتاب شد، به عکس اضافه شده است.

'دستکاری شده'

اين تصوير - با چهار موشک در حال پرتاب - که گفته می شود به صورت ديجيتالی دستکاری شده است توسط خبرگزاری فرانسه توزيع و توسط سازمان های خبری سراسر دنيا منتشر شد؛ از جمله توسط سايت خبری بخش انگليسی بی بی سی که بعدا پس از پيدا شدن ترديدها در مورد اصالتش آن را برداشت.

خبرگزاری فرانسه گفت که اين عکس را روز چهارشنبه از وبسايت خبری سپاه پاسداران ايران برداشته بود.

روز پنجشنبه، خبرگزاری آسوشيتدپرس عکسی را توزيع کرد که به نظر می رسيد نمونه عينا مشابه از همان منبع باشد، اما بدون آنکه موشک چهارم در حال پرتاب باشد.

خبرگزاری فرانسه متعاقبا هشداری برای مشتريان خود صادر کرد.

فيل کومز، اديتور عکس سايت خبری بی بی سی، گفت: "با معاينه عکس خبرگزاری فرانسه، می توان ديد که بخش هايی با استفاده از رد دود اديت شده و بخش هايی از زمينه عکس عينا کپی شده است."

مارک فيتزپاتريک تحليلگر نظامی موسسه بين المللی مطالعات استراتژيک در لندن به خبرگزاری فرانسه گفت: "کاملا به نظر می رسد که ايران عکس را دستکاری کرده تا آنچه که ظاهرا گير کردن يکی از موشک هاست پنهان شود."

وی افزود: "تمام هدف اين آزمايش ارسال يک پيام بود، بنابراين ايران هم در گفتار، توانايی های موشکی اش را اغراق کرده و هم ظاهرا عکس ها را دستکاری کرده است."

ايران هنوز به اين اتهام پاسخ نگفته است.

توفان در راه است

hamidashraf — Sun, 01 Jun 2008 08:15:05 GMT

توفان در راه است و ايران آرامش دوران پيش از توفان را پشت سر مي گذارد. اين ديگر اظهار نظر صريح سرلشگر ‏جعفري، فرمانده کل سپاه پاسداران است که در هفته اول خرداد 1387 به زبان نظامي در دانشگاه تهران رسانه اي مي ‏شود و رک و پوست کنده اش اين است:‏

‏"1- ايران بايد منتظر توفان باشد، 2- خليج فارس و درياي خزر قرار است نظامي اعلام شود، 3- تغييرات جديد در ‏ساختار و فرماندهي سپاه در ادامه آرايش جنگي است، 4- سيستم موشکي ايران به تجهيزاتي مجهز مي شود که ديگر ‏نمي تواند دراختيار اين و يا آن فرمانده سپاه باشد، بلکه مستقيما بايد در يک واحد نظامي جديد سازماندهي شده و ‏فرماندهي آن از سپاه جدا شده و به شخص رهبر وصل شود."‏

‏ ‏

امري که درعمل زمينه ساز "خلافت اسلامي" است که با "برنامه هاي تازه براي نفت" و تبديل بانک هاي بزرگ ‏کشور به صندوق هاي قرض الحسنه تکميل مي شود و قدرت اقتصادي کشور را در کنار توان نظامي در اختيار ‏رهبري قرار مي دهد. رهبري که درپايتختي که "مرکز اداري و سياسي جديدي" است و گفته مي شود در شهرک ‏صدراي شيراز است، بارگاه خلافت اسلامي رابر پا خواهد کرد.‏

همه اين اخبار در هفته بسيار پر خبري علني مي شود که گزارش جديد "آژانس بين المللي انرژي اتمي انتشار مي يابد" ‏گزارشي که سايت تابناک آن را چنين ارزيابي مي کند: "هر ناظر خارجي كه اين گزارش را بخواند، با ديدن ادعاهاي پر ‏آب و‎ ‎تاب نظامي كه ۲۴ ماده از گزارش ۳۱ ماده‌اي البرادعي را به خود اختصاص داده است، برداشت نظامي از ‏برنامه صلح‌آميز ايران پيدا مي‌كند‎.‎‏"‏

و به نوشته بي بي سي: "مدير کل آژانس در گزارش خود گفته است: اين نهاد نتوانسته است به تاسيسات اتمي ايران که ‏در ماه آوريل درخواست بازديد از آنها را ارائه کرده بود دسترسي داشته باشد. و به برخي از اسناد دست يافته است که ‏نشان مي دهد جمهوري اسلامي مطالعاتي در زمينه استفاده از سانتريفوژهاي پيشرفته براي غني سازي سريعتر ‏اورانيوم، آژمايش مواد منفجره و تحقيقات بر روي کلاهک هاي هسته اي که بر روي موشک سوار مي شوند، فعاليت ‏زيادي کرده است."‏

کاندوليزا رايس، وزير امور خارجه آمريکا، و ديويد ميليبند، وزير امور خارجه‎ ‎بريتانيا هم به ايران هشدار مي دهند در ‏صورتي که تضمين هاي لازم را در خصوص صلح آميز‏‎ ‎بودن برنامه اتمي خود ارائه نکند، با تحريم بيشتري مواجه ‏خواهد شد‎.‎

خبرگزاري اسوشيتدپرس هم از قول "مايکل هيدن" رئيس سازمان اطلاعات مرکزي امريکا ـ سيا ـ بلافاصله گزارش ‏مي دهد: "پافشاري ايراني ها براي غني کردن اورانيوم به اين دليل است که آنها مي خواهند سوخت کافي براي ‏تجهيزاتشان فراهم کنند. اين سوخت به آنها فرصت مي دهد تا در لحظه مناسب سکوت را شکسته و بگويند که يک ‏سلاح[اتمي] توليد کرده اند."‏

جرج بوش هم که منتظر چنين خبري است، مي گويد: "اگر ما به اصلي ترين حامي تروريسم در جهان اجازه دهيم که به ‏مرگبارترين سلاح جهان دست پيدا کند، به نسل هاي آينده خيانتي نابخشودني کرده ايم.رئيس جمهور ايران با اعلام اينکه ‏اسرائيل بايد از روي نقشه محو شود، آرزو دارد خاورميانه را به قرون وسطي برگرداند.ملت ها حق دارند از خود دفاع ‏کنند و بنابراين هرگز نبايد ملتي را مجبور کرد که با قاتلاني که قصد نابودي اش را دارند، مذاکره کند. القاعده، حزب الله ‏و حماس شکست خواهند خورد، و مسلمانان در سراسر منطقه به پوچ بودن ديدگاه تروريست ها و ناعادلانه بودن ‏هدفشان پي خواهند برد."‏

‎‎صداي شوم جنگ باز به گوش مي رسد‏‎ ‎

مجله تايم مي نويسد: "احتمال اينکه دولت بوش حمله به ايران را آغاز کند نه تنها تقويت شده، بلکه بوش و چيني معاون ‏او مي خواهند تا قبل تحويل کاخ سفيد به رئيس جمهور آينده دست به اين عمل بزنند.اين حمله مجوز قانوني در امريکا ‏ندارد اما براي بوش ـ چيني اين مهم نيست که مردم امريکا و يا کنگره چه مي خواهند و يا چه مي گويند، آنها تصميم ‏خودشان را گرفته اند."‏

يوشکا فيشر- وزير خارجه سابق آلمان- ستون اين هفته خود را در دي تسايت آنلاين به درگيري‌هاي‎ ‎اخير لبنان و نقش ‏و تلاش‌ رژيم ايران براي تبديل شدن به قدرت منطقه‌اي اختصاص داده‏‎ ‎است. فيشر معتقد است "حماس در نوار غزه و ‏حزب‌الله در لبنان به نمايندگي از رژيم‏‎ ‎ايران با اسراييل و آمريکا مي‌‌جنگند و از آنجا که اين جنگ‌هاي جايگزين به يک‏‎ ‎تصميم‌گيري قطعي نخواهد انجاميد، بايد منتظر جنگ اصلي و درگيري بزرگ براي حل مشکلي‎ ‎بود که نه تنها توازن ‏منطقه بلکه توازن جهان را بر هم خواهد زد."‏

‎ ‎

عبدالله شهبازي که در هفته هاي اخير در نقش و ماموريت عجيبي وارد صحنه سياسي ايران شده و خود را از مدافعان ‏دولت احمدي نژاد معرفي مي کند، در گزارش جديدي از انفجارحسينيه سيدالشهداء شيراز رسما مي نويسد که "وزير ‏اطلاعات ـ اژه اي ـ درباره کشف شبکه سلطنت طلب بمب گذار دراين حسينه دروغ مي گويد. اين حسينيه از سوي ‏خودي ها و با يک مين منفجر شده است."‏

شهبازي که نظرياتش به دليل نزديکي به منابع امنيتي ـ نظامي سطوح بالائي جمهوري اسلامي قابل توجه است، نتيجه ‏مي گيرد: "همزماني اين تبليغات از سوي برخي کانون‌ها در ايران با اوج‌گيري بحران در منطقه [حوادث لبنان و ‏تحولات دروني و احتمال کودتا در سوريه و تدارک حمله اسرائيل به سوريه در تابستان جاري] و پايان قريب‌الوقوع ‏حکومت جنون‌آميز نومحافظه‌کاران در آمريکا و اوج‌گيري بي‌سابقه تحرکات جنگ‌افروزانه ضد ايراني از سوي آنان، ‏اين بيم را برمي‌انگيزاند که تبليغات فوق دستمايه‌اي براي ايجاد تعارض خونين ميان ايران و آمريکا و تحقق آرزوي شوم ‏جنگ افروزان نومحافظه‌کار و صهيونيست باشد."‏

شهبازي هم مانند بوش و فيشر به کانون تحولات يعني خاورميانه بر مي گردد. جائي که سرانجام رئيس جمهور لبنان ‏توسط اعراب ميانه رو تعيين مي شود. انتخابي که هم آرامش را به لبنان بر مي گرداند و هم هشدار مستقيمي به ‏جمهوري اسلامي است.‏

در حاليکه حامد مشعل در تهران است و متکي شتابزده به لبنان مي رود تااولين ميهمان خارجي او باشد، مذاکرات ‏‏"جدي" سوريه و اسرائيل پشت درهاي بسته ادامه دارد. وزيرخارجه اسرائيل، شرط برقراري صلح با سوريه را دوري ‏جستن اين کشور از ايران و گروههاي اسلامگراي حزب الله و حماس اعلام کرده است و در عوض بلنديهاي جولان را ‏به اين کشور بازخواهد گرداند.‏

سوريها که در سي سال گذشته بزرگترين منافع اقتصادي و سياسي را از جمهوري اسلامي برده اند، به شرط اسرائيل ‏‏"واکنش" نشان داده اند؛ اما شک نيست که به سود "منافع ملي" خود عمل خواهند کرد. ‏

احمد زيد آبادي که اوضاع منطقه را به دقت دنبال مي کند، مي نويسد: "ترديدي وجود ندارد که سوريه در يک نگاه بلند ‏مدت پذيرفته است که در مقابل تجديد حاکميت خود بر جولان، صف خود را از محور ايران، حزب‌الله و حماس به ‏روشني جدا کند."‏

نگاهي که جمهوري اسلامي را در منطقه تنها خواهد گذاشت تا دن کيشوت هايش اسرائيل را از ميان بردارند و مديريت ‏خيالي امام زمان را بر جهان تحميل کنند.‏

و تا آن لحظه برسد اين جهان است که مديريت واقعي خود را قدم به قدم به جمهوري اسلامي نشان مي دهد.‏

بعد از بانک هاي ديگر جمهوري اسلامي، ديپلمات‌هاي اروپايي اين هفته مي گويند که اتحاديه اروپا درحال آماده کردن ‏برنامه‎ ‎تحريم بانک ملي ايران است، اما مي‌خواهد پس از مشاهده عکس‌العمل ايران به بسته‎ ‎پيشنهادي غرب در اين باره ‏تصميم بگيرد؛ و علاوه بر اين آماده است تا بال هاي "هما" راهم قطع کند. بزودي مهلت ششماهه اروپا براي اعمال ‏مقررات پروازي اتحاديه اروپا بر روي ناوگان "هما" به پايان مي رسد و پروازهاي اين شرکت که قبل از انقلاب يکي ‏از بهترين شرکت هاي مسافري جهان بود، بر فراز اروپا ممنوع مي شود. و درست در روزهائي که بامديريت پروفسور ‏فيروز نادري آمريکائي ها بر مريخ فرود آيند.‏

هفته نامه اشپيگل هم خبرهاي داغي از مرزهاي شمالي ايران دارد که شرق وغربش درکنترل آمريکاست: "اين هفته ‏براي نخستين بار پس از فروپاشي شوروي، سياست ترکمنستان و جمهوري آذربايجان همسوئي پيدا کرد. با دور شدن ‏ترکمنستان از ايران اين کشور به مواضع جمهوري آذربايجان بيشتر نزديک شده است. در ماه‌هاي اخير نيز مقام‌هاي ‏آمريکائي و پيمان نظامي ناتو با رئيس جمهور ترکمنستان چندين بار ديدار کرده‌اند و توافق شده است ارتش ترکمنستان ‏پايگاه هوائي مرو را براي استفاده نيروهاي ناتو بازسازي ‌کند."‏

در جنوب هم، کشور جيبي "امارات" جمهوري اسلامي را "اشغالگر"- همان لقبي که حکومت طالباني به اسراييل داده ‏است- مي خواند و با لحني توهين آميز از مالکيت بر سه جزيره ايراني دم مي زند.‏

روز سه شنبه نيز يکي از مقام هاي وزارت امور خارجه امارات که نامش فاش نشده، به خبرگزاري رويترز گفت: ‏‏"انگار که طرف ايراني نمي خواهد بفهمد، سوء تفاهمي ميان ما وجود ندارد، اين يک اشغال واقعي است. اشغال هيچ ‏سرزميني نسبت به ديگر اشغال ها تقدس ندارد. اشغال، اشغال است و فرقي نمي کند که اسرائيل اين کار را کرده باشد، ‏يا ايران يا هر کشور ديگري."‏

در اسفند ماه، کشورهاي عربي در قالب بيانيه اي که در نشست اتحاديه عرب صادر شد، از ادعاهاي امارات در مالکيت ‏بر جزاير ايراني حمايت کردند. و اين هفته هم خانم رايس از آنها مي خواهد: "براي مقابله با ايران غير عرب، از عراق ‏حمايت کنيد."‏

بله. محاصره کامل است. همه دوستان سابق دشمن شده اند و تمامي کساني که ايران بزرگ را بر نمي تابند، دست به ‏دست هم داده اند و دولت امام زماني باشدت تمام سرگرم پياده کردن مديريت امام زماني در داخل کشور است.‏

با اينکه آيت اله خزعلي بزرگ "امام زمان داران" مي گويد که با اين تورم نمي شود زندگي کرد، وزير بازرگاني کابينه ‏امام زماني اعلام مي کند کاري از دستش ساخته نيست: "کنترل گراني از اختيار ما خارج است." ‏

تورم هم که از قوانين زميني اقتصاد پيروي مي کند لبخند زنان به تجار هيئت موتلفه و سران سپاهي ـ امنيتي که سرمايه ‏کشور را صرف ورود پفک و کاپوت مي کنند، اين هفته از مرز 30 درصد هم مي گذرد. روزنامه اعتماد ملي مي ‏نويسد: "شبکه بانکي پشت مرز بحران است."‏

و دولت در کار دستگيري بهائيان، منفجرکردن حسينيه و انداختن تقصير به گردن "سلطنت طلب" ها و خرج بودجه ‏تئاتر در جاهاي ديگر است. براي اينکه نفس از کسي در نيايد از طرفي براي محاکمه محمدخاتمي زمينه سازي مي شود ‏واز جانب ديگر علي کريمي کاپيتان تيم ملي به علت انتقاد از فوتبال کشور روانه خانه اش مي گردد.‏

در مجلس، سپاه يک گام بزرگ ديگر پيش مي آيد و علي لاريجاني را جانشين پدر عروس رهبر مي کند. هرچه باشد ‏سنگر آخر آنجاست. شايد براي همين هم روحانيون منتقد دولت يکي يکي از تشکلهاي روحاني محافظه کار خارج مي ‏شوند.‏

خاموشي نوبتي در تهران شکل قانون مي گيرد و خبر از گسترش خاموشي ها مي رسد. براي همين هم سردار ذوالقدر ‏حکومت بسيجي شبانه را در تهران و شهر هاي بزرگ ايران بر قرار مي کند. ‏

حق بافرمانده سپاه پاسداران است: بايد منتظر توفان بود.‏

مهرداد شيباني

m.shaibani@roozonline.com

دو شيفت كارى پرستار برای رسيدن به خط فقر

hamidashraf — Mon, 12 May 2008 00:38:05 GMT

سرمايه:محمد شريفى مقدم * :

نخستين چالشى كه همواره بوده و هست، بحث معيشت پرستارهاست. پرستارها در بخش هاى مختلف دولتي، نيروهاى مسلح، تامين اجتماعى و بخش خصوصى مشغول به كارند و بيش ترين مشكل معيشتى آن ها در بخش خصوصى است.متوسط دريافتى پرستارها در بخش خصوصى 270 هزار تومان است و اين در برابر درآمدهاى ميلياردى بخش خصوصي، نوعى استثمار است كه در قرون وسطى هم وجود نداشته است. پرستارها كه در حقيقت محور چرخش بيمارستان هاى خصوصى هستند، با اين مبلغ دريافتى زيرخط فقر قرار دارند. يعنى با توجه به رقمى كه به عنوان شاخص خط فقر اخيرا اعلام شد نصف مبلغ خط فقر را دريافت مى كنند.پرستارى از نظر ماهيتى شغل سختى است. آن ها همواره در ارتباط مستقيم با بيمارانى هستند كه آستانه تحمل شان بسيار كم و به طور طبيعى پرخاشگر هستند. پرستار بايد در چنين فضاى اندوهناكى كار كند. به طور طبيعى امكان سرايت برخى بيمارى هاى خطرناك هم وجود دارد.از سوى ديگر با توجه به آمارى كه به تازگى اعلام شده، به طور ميانگين 65 درصد پرستارها دچار كمردرد هستند. اين رقم در بخش ويژه 75 درصد و در بخش كودكان 82 درصد است.شيفت شب و فشار و استرش بيش از حد از مشكلات ديگرى است كه در ماهيت اين شغل وجود دارد. پرستار وظيفه دارد به بيماران خدمات ارايه كند و متقابلا مردم هم چنين انتظارى دارند. اما آيا با توجه به وضع معيشت پرستارها و ماهيت سخت اين شغل، ارايه اين خدمات به طور كامل امكان پذير هست؟ ميزان نياز هر تخت بيمارستانى به پرستار به طور استاندارد دو نفر است يعنى يك بيمارستان هزار تختخوابي، به دو هزار پرستار نياز دارد. اما اين ميزان در كشور ما 7/0 درصد است. يعنى يك سوم استاندارد جهانى. اين كمبود در منابع انساني، پرستاران را مجبور مى كند تا در دو شيفت كارى خدمات ارايه دهند. حتى اگر اين كار هم صورت گيرد، يعنى يك پرستار مثلا در بخش دولتى دو شيفت كارى داشته باشد، تازه به خط فقر مى رسد.در كشورهاى توسعه يافته، بعد از كارشناسان تجاري، بيش ترين مبلغ دريافتى متعلق به پرستارهاست. اما متاسفانه در ايران پرستارها زير خط فقر زندگى مى كنند. يكى از عمده ترين شعارهاى دولت نهم توجه به سلامت مردم است ولى به عكس، رويكرد دولت فعلى در قبال سلامت مردم كاملا منفعت طلبانه است. يعنى تامين سلامت مردم، در ديدگاه شان هزينه بر است و مبلغ پرداخت ها هم با اين رويكرد تنظيم مى شود. اين گونه است وضع فعلى نظام پرستارى در كشورى به اسم ايران.

* دبير كل خانه پرستار

هدف: ايران ؟

hamidashraf — Sun, 11 May 2008 23:34:05 GMT

تحليل نيوزويک از جنگ بزرگ اسراييل - یکشنبه 22 اردیبهشت 1387

معمولاً يک دولت، شش دهه بعد از تاسيس، نبايد هنوز براي موجوديت خود بجنگد. بايد حق تا حالا بدست آمده ‏باشد. بعد از جنگ هاي سال 1948، 1967و 1973، وساير درگيري ها از جمله دو شورش (اواخر دهه 80 و ‏‏2000) خيلي از اسراييلي ها به مبارزات خود در بدست آوردن حق موجوديت افتخار مي کنند، ولي تا کنون موفق ‏به تثبيت اين حق نشده اند. امروز در شصتمين سال تولد اسراييل، اين کشور مانند ماه هاي اول که شوراي امنيت ‏سازمان ملل بر تقسيم فلسطين صحه گذاشت و کشورهاي عرب به آن کشور نوپا حمله کردند، هنوز بحران ‏موجوديت دارد. ‏

مي توان گفت خطر فعلي به مراتب بزرگتر از روزهاي اول است. اسراييل مي تواند به زودي درگير بزرگترين ‏نبرد موجوديت در تاريخ نه چندان طولاني خود شود. رييس جمهور بعدي ايالات متحده هم- اعم از اينکه باراک ‏اوباما باشد يا جان مک کين- احتمالاً با بحراني به مراتب بزرگتر از حملات يازدهم سپتامبر روبرو خواهد شد. در ‏حاليکه مقامات اسراييلي اصرار دارند که به ديپلماسي متعهد هستند، عواملي دست به دست هم مي دهند تا احتمال ‏وقوع يک حمله اسراييلي عليه ايران را تا قبل از پايان سال 2008 امکانپذير سازند:‏

‏- يک ارزيابي جديد و هولناک اسراييلي که نشان مي دهد ايران تا سال 2009، قابليت ساخت بمب هسته اي را ‏بدست خواهد آورد (گزارش هاي ديگر زودترين زمان براي اينکار را 2010 يا حتي پس از آن دانسته اند).‏

‏- تلاش هاي ايالات متحده و اروپا در اعمال فشار اقتصادي بر ايران و منزوي ساختن اين کشور. نيکلاس برنز، ‏معاون وزارت امورخارجه آمريکا و مسئول امور ايران در دستگاه ديپلماسي بوش، به تازگي بازنشسته شده و ‏خلاء بزرگي را پشت سر خود به جا گذاشته است. خيلي از اسراييلي ها احساس فزاينده اي از بروز سرگرداني در ‏واشنگتن براي کنار آمدن با ايران هسته اي دارند. در همين حال، شرکت هاي اروپايي در حال سرمايه گذاري هاي ‏جديد چند ميليارد دلاري در بخش انرژي ايران هستند (از جمله شرکت او ام وي اتريش- اي جي ال سويس)‏

‏- تجديد ساختار مداوم موشکي حزب الله در کشور همسايه، لبنان، که هر چه اسراييل بيشتر دست روي دست ‏بگذارد، قدرت بيشتري به ايران براي معامله به مثل مي دهد. ‏

‏- تلاش هاي مرموز ايران براي هر چه طولاني تر کردن روند بازرسي آژانس بين المللي هسته اي و رسيدگي به ‏تاريخچه و نيات ايران از برنامه هسته اي خود. قرار است گزارش جديد آژانس در هفته سوم ماه مه منتشر شود و ‏ايران نيز حاضر شده است در مورد روند بازرسي ها به ابراز نظر بپردازد. هرچند انتظار نمي رود اين مساله تا ‏آن موقع حل و فصل شود.‏

‏- تمايل روسيه به تجهيز ايران با دفاع موشکي زمين به هوا با برد کوتاه، عليرغم اينکه اين کشور اعلام کرده به ‏تحريم ها عليه ايران خواهد پيوست. شايعاتي بر سر زبان هاست که روسيه براي فروش سيستم ضد شناور اس-‏‏300 با برد بالا مشغول رايزني است، اما روسيه اين شايعات را رد کرده است. اين سيستم هاي دفاعي پيشرفته در ‏صورت استقرار، قدرت حملات هوايي اسراييل را به نحو فاحشي تقليل خواهد داد. ‏

آخرين مطلب هم اينکه دوران زمامداري دستگاه ديپلماسي بوش رو به اتمام است. دولت بوش تا کنون، دوستانه ‏ترين و سازش پذيرترين دولت آمريکايي بوده که اسراييل به خود ديده است. وقتي اسراييل در تابستان 2006 به ‏حزب الله لبنان حمله کرد، دولت بوش با چراغ سبز نشان دادن به دولت يهود، مذاکرات براي پايان بخشيدن به ‏جنگ را عمداً به تعويق انداخت. همين چند هفته پيش بود که بوش تخريب يک راکتور سوريه توسط اسراييلي ها ‏را به عنوان "هشدار" به ايران و کره شمالي مورد تاييد ضمني قرار داد. بعيد به نظر مي رسد دولتي که اوباما ‏تشکيل دهد اينچنين به تحسين اسراييل بپردازد و از رويکرد مک کين هم اطمينان خاطر وجود ندارد. ‏

بسياري از کارشناسان ايراني معتقدند عليرغم فراخوان هاي معمول محمود احمدي نژاد در نابود ساختن اسراييل، ‏بعيد به نظر مي آيد تهران مايل به توليد بمب هسته اي باشد. اگر هم اينکار را بکند، محتمل نيست آن را عليه ‏اسراييل يا هيچ دولت ديگري به کار ببرد. احمدي نژاد به دنبال انتخابات رياست جمهوري 2009 است اما در ميان ‏روحانيون صاحب منصب ايران، چهره اي نامحبوب شده است. مطمئناً يک گزينه براي اسراييل- که صاحب ‏زرادخانه هسته اي است- به کار گرفتن زبان تهديد عليه ايران است، مخصوصاً وقتي احمدي نژاد از سوي حاکمان ‏قدرت تهران در نقطه ضعف قرار گرفته است. حتي تندروهاي اسراييلي هم مي دانند کوبيدن بر طبل حمله به ‏ايران مي تواند منازعه اي طولاني مدت و شوم را به دنبال داشته باشد و به افزايش احتمال باقي ماندن احمدي نژاد ‏بر سرير قدرت و درگير شدن دريک جنگ منطقه اي با اسراييل منجر شود. ‏

برخي کارشناسان فني و دفاعي نيز معتقدند اسراييل نمي تواند چيزي بيش از يک آزار براي برنامه ايران تلقي ‏شود. برنامه غني سازي ايران بسيار مخفيانه تر از راکتور اوسيراک در عراق است که اسراييل بنا داشت در سال ‏‏1981 به آن حمله کند. دويد آلبرايت، يکي از معروفترين چهره هاي واشنگتن که برنامه هسته اي را دنبال مي ‏کند، گفت: "آنها مي توانند تمام تاسيسات نطنز را منهدم سازند و در عين حال، به طور جدي به عقب رانده نشوند".‏

منبع: نيوزويک – 7 مه ‏

حزب الله، بازوي مسلح ايران

hamidashraf — Sun, 11 May 2008 22:30:05 GMT

مصاحبه ليبراسيون با يک کارشناس - یکشنبه 22 اردیبهشت 1387

‏‏

روزنامه ليبراسيون به مناسبت آغاز نبردهاي خياباني در بيروت با آنتوان بابو، كارشناس مسائل جهان عرب، ‏اسلام و تروريسم اسلامي مصاحبه اي ترتيب داده که متن آن چنين است:‏

‎‎

آيا لبنان به ورطه جنگ هاي داخلي سقوط كرده است؟‏‎ ‎

بله. جنگ لبنان يك جنگ داخلي است كه سرنخ آن در دست كشورهائي است كه از اين جنگ نفع مي برند. ‏الان ماه هاست كه رهبر، رئيس جمهور و معاون رئيس جمهور ايران تأكيد مي كنند كه بايد امپرياليسم و ‏صهيونيسم را در لبنان شكست داد. لبنان به عنوان صحنه عمليات و سرزمين جهاد انتخاب شده است.‏

ايراني ها با واسطه همدستانشان در سوريه، براي آنكه حزب الله را به بازوي مسلح ايران در مديترانه تبديل ‏كنند، در عرض يك ربع قرن حدود سي ميليارد دلار سرمايه گزاري كرده اند كه امروز سود خوبي نصيب ‏شان كرده است. ‏

‎‎آيا حزب الله قدرت آن را دارد كه لبنان را بگيرد؟‎ ‎

جنبش شيعه لبنان 40 تا 50هزار موشك در اختيار دارد، افرادش آموزش نظامي خوبي ديده اند، داراي ‏ساختارهاي اجتماعي و شبكه درماني و بهداشتي مختص خود است و جامعه شيعه لبنان را بر اساس الگوي ‏ايراني سازماندهي كرده است: لباس هاي شيعه هاي غير نظامي روز به روز بيشتر شبيه پوشش ايراني ها مي ‏شود و در تظاهرات شعارها همان شعارهاي ايراني هاست. بيست ماه پيش حزب اللة توانست قدرتمندترين ‏ارتش منطقه[ ارتش اسرائيل] را شكست دهد. بعد از پايان جنگ، حزب الله با استفاده از كانال سوريه مسلح تر ‏شده و قدرت بيشتري پيدا كرده است. بعد از جنگ 2006 با اسرائيل، حزب الله نقش انكار ناپذيري در صحنه ‏سياسي لبنان پيدا كرده و امروز با تبديل لبنان به جبهه مقدّم درگيري هاي منطقه اي، ضمن دست يافتن به ‏قدرت، "غزه دوّمي" را براي سوريه و ايران تدارك مي بيند.‏

‎‎لبنان ماه هاست كه در شرايط بسيار متشنّجي به سر مي برد.چرا جنگ داخلي الان شروع شده ‏است؟‎ ‎

جنبش شيعه لبنان از وقتي بدون در جريان گذاشتن حكومت جنگ با اسرائيل را شروع كرد روز به روز بر ‏فشارهاي خود افزوده است. از سپتامبر 2006 جنگجويان حزب الله" شانزه ليزه" بيروت را فلج كرده اند. در ‏روزهاي اخير هم حزب الله با نصب دوربينهائي براي تحت نظرگرفتن بيرون و داخل فرودگاه بيروت يك قدم ‏جلوتر گذاشته است. همه شواهد حاكي از آن بود كه حزب الله در تدارك حمله به باند 17 فرودگاه، مخصوصا ‏هواپيماهاي حامل مقامات رسمي خارجي و لبناني، است. و وقتي حكومت تصميم گرفت افسر مسئول امنيّت ‏فرودگاه را عوض كند، حزب الله اعلام كرد كه هر كس جانشيني او را بپذيرد بايد خود را مرده فرض كند. ‏

‎‎در مورد شبكه ارتباطي كه شبه نظاميان شيعه راه انداخته اند نظرتا ن چيست؟‎ ‎

واقعيّت اينست كه دولت حزب الله يك شبكه ارتباطي امن مختص خودش راه انداخته است. هدف حزب الله از ‏ايجاد اين شبكه اوّل اين بود كه به عمليات نظامي خود پوشش امنيتي بدهد امّا بعداً وقتي حزب الله در همۀ شهر ‏ها و روستاها گودال هائي حفر كرد معلوم شد كه اين شبكه يك شبكه تلفني ساده نيست بلكه يك سيستم جاسوسي ‏براي جمع آوري اطلاعات درباره وزارتخانه ها، سياستمداران و شهروندان عادي و دادن آن ها به دمشق و ‏تهران است. دولت حزب الله با اين اقدام مي خواست دولت قانوني را حذف كند در شرايطي كه كشورشش ماه ‏است رئيس جمهور ندارد، ارتش هم به زودي فرمانده نخواهد داشت، مقرّ حكومت تحت محاصره قرار دارد و ‏مجلس توسط رئيس شيعه آن نبيه بري به بن بست كشانده شده است. ‏

‏ ‏

‎‎چه تحوّلي را پيش بيني مي كنيد؟‎ ‎

به نظر مي رسد كه عراقي كردن لبنان مدّ نظر باشد. حزب الله در آغاز ممكن است جنگ را ببرد چون هم ‏ارتش سازمان يافته اي دارد، هم پول دارد وهم... امّا طولي نخواهد كشيد كه اين اشغالگري به ضررش تمام ‏خواهد شد. شهروندان عادي لبنان، به خصوص سني ها، به شبه نظامي شيعه به چشم اشغالگري كه نسبت به ‏ارزش هاي آنان بيگانه است، نگاه خواهند كرد. شبه نظاميان شيعه با شليك گلوله و تير اندازي واردمحلّات ‏سني نشين مي شوند و وسائل ارتباط جمعي سني ها را خفه مي كنند. بيروت به اين طريقۀ مرعوب كردن ‏پاسخ خواهد داد و تيراند ازي هاي خياباني از سر گرفته خواهد شد چون طرح هاي اجتماعي حزب الله مورد ‏قبول همگان نيست. جنگ داخلي ميان تند روهاي شيعه و سني تحت تعاليم دمشق و تهران پيش روست. ‏

منبع: ليبراسيون 9 مه ‏

عکسهای دیدنی

hamidashraf — Sun, 11 May 2008 20:23:05 GMT

استفاده از لنگ ایرانی در طراحی مد:

احمدی نژاد و هاشمی ثمره در دوران دانشجویی:

گسترش اعتراض کارگران نيشکر هفت تپه

hamidashraf — Sun, 11 May 2008 14:44:05 GMT

فعالين حقوق بشر: کارگران نيشکر هفت تپه که از صبح امروز در مقابل فرمانداری اين شهر دست به تجمع زده بودند، و شعارهای عليه کارگزاران شهرستان شوش و مدير عامل شرکت نيشکر هفت تپه می دادند. اين تجمع چندين ساعت در مقابل فرمانداری شوش ادامه يافت.

فعالين حقوق بشر و دمکراسی در ايران گزارش دادند که کارگران از فرمانداری شوش و در خيابان اصلی شهر به سمت بازار راهپيمائی کردند که در اين راهپيمائی کارگران شروع به شعار دادن کردند شعارهای آنها عبارت بودند از: مدير بی لياقت استعفا استعفا ، مدير بی کفايت نمی خواهيم / ساعدی ۲۰ ساله نمخواهيم (منظور ساعدی نماينده شوش که ۲۰ سال نماينده اين شهر است) در مسير اين راهپيمائی تعداد زيادی از مردم بخصوص جوانان اين شهر به صفوف راهپيمائی کارگران پيوستند.

کارگران اعلام کرده اند که در روزهای آينده اگر به خواسته های خود نرسند به شيوه های مختلف اعتراضات خود را شدت خواهند بخشيد. کارگران نيشکر هفت تپه خواستار حمايت کارگران شرکت ملی نفت و ساير کارگران ايران از خواسته های خود هستند.

اعتراضات کارگران نيشکر هفت تپه در مقابل فرمانداری شوش

hamidashraf — Sun, 11 May 2008 14:42:05 GMT

فعالين حقوق بشر و دمکراسی در ايران: بنابه گزارشات رسيده از شوش، کارگران نيشکر هفت تپه وارد ششمين روز اعتصاب خود شدند. امروز تمامی بخشهای شرکت در اعتصاب کامل بسر می برد و هر 3 شيفت کارخانه در تحصن و اعتراض بسر می برد. تعداد کارگرانی که در اعتصاب و اعتراضات شرکت دارند 5000 نفر تخمين زده می شود. در پی هشدارهائی که کارگران در روزهای اخير داده بودند که اعتراضات خود را شدت خواهند داد. صبح امروز شنبه21 ارديبهشت ماه تعداد زيادی از کارگران نيشکر هفت تپه در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق معوقه خود و ساير خواسته ها در مقابل فرمانداری شهرستان شوش تجمع نمودند ،اين تجمع تا گزارش اين خبر همچنين ادامه دارد و بر تعداد تجمع کنندگان افزوده می شود. آنها اعلام کرده اند در صورت بر آورده نشدن خواستهايشان اعتراضات در روزهای آينده به شکل گسترده ای ادامه خواهد يافت. عليرغم اينکه 6 روز از اعتصاب کارگران می گذرد ولی تا به حال از دادن هر گونه جوابی به کارگران مبنی بر پرداخت حقوق معوقه به آنها خوداری می کنند. مدير عامل شرکت يعقوب شفيعی وهيئت مديره و رئيس حراست زيبداری چندين روز است که در محل کار خود حاضر نمی شود.

به تعويق افتادن بيش از 2 ماه حقوق کارگران شرايط معيشتی آنها را بسيار دشوار کرده است .

خواسته های کارگران اعتصاب کننده نيشکر هفت تپه به قرار زير می باشد:

پرداخت حقوق معوقه 2 ماه اخير

پايان دادن به پرونده سازيها و احضار فعالين کارگری به دادگاه انقلاب

برکناری مدير عامل شرکت يعقوب شفيعی و همچنين اعضای هيئت مديره اين شرکت

برکناری رئيس حراست شرکت فردی بنام زيبداری که در سرکوب، جاسوسی و پرونده سازی عليه کارگران نقش مستقيم دارد

در طی روز های گذشته مامورين وزارت اطلاعات فعالين کارگری را تحت فشارهای زيادی قرار داده اند ، انها با تماسهای تلفنی و يا مراجعه به منازل فعالين کارگری که معمولا نيمه های شب صورت ميگيردکارگران را مورد تهديد و اذيت و آذار قرار ميدهند .

فعالين حقوق بشر و دمکراسی در ايران، پرداخت نکردن حقوق معوقه، تهديدات و پرونده سازی و احضار کارگران به دادگاه انقلاب را محکم می کند و از سنديکاهای کارگری جهان و سازمان جهانی کار خواستار حمايت از حقوق کارگران ايران است که همانا حمايت قوانين بين المللی کار است.

جلسه محرمانه آمريکا براي حمله به ايران

hamidashraf — Wed, 07 May 2008 06:30:05 GMT

پرس تي وي، تلويزيون انگليسي زبان جمهوري اسلامي، ديروز بعدازظهر در يک اقدام غير منتظره اعلام کرد مقامات آمريکايي از روز سه شنبه براي حمله نظامي به ايران، تشکيل جلسه داده اند. بر اساس خبر پرس تي وي مقامات بلندپايه آمريکايي، در يک جلسه اضطراري گردآمده اند تا راه هاي حمله نظامي به ايران را بررسي کنند.اين شبکه تلويزيوني، محل تشکيل جلسه مزبور را کاخ سفيد يا وزارت دفاع آمريکا اعلام کرد.

جف مورل سخنگوي پنتاگون در جواب سوال خبرنگاران درباره اين جلسه گفته است که جزئيات اين جلسه را فاش نخواهد کرد. وي افزود: مقامات آمريکايي اغلب جلسه هايي درباره ايران دارند.

از سوي ديگر شان مک کورماک، سخنگوي وزارت خارجه آمريکا هم در جواب خبرنگاران درباره موضوع اين جلسه گفت آنها بايد از مقامات وزارت دفاع در اين باره سوال کنند.

سخنگوي پنتگون با اشاره به اينکه آمريکا درصدد است تا "تاثير مرگبار دولت ايران در عراق را از بين ببرد" اضافه کرد: "آمريکا مدارک قاطعي دال بر کمک ايران به شبه نظاميان در عراق دارد."

وي همچنين دولت ايران را متهم کرد که "به صورت دوگانه عمل مي کند و در عين حال که از حمايت از دولت عراق حرف مي زند، مخالفان دولت عراق را نيز مسلح مي کند".

واشنگتن بارها اعلام کرده است که دولت ايران از شبه نظاميان شيعه حمايت و آنها را مسلح مي کند؛ اتهامي که مسئولين جمهوري اسلامي آن را رد کرده اند. اما مسئله از آنجا جدي تر شد که

سخنگوي دولت عراق که به تازگي اعلام کرده بود مدرکي در باره حمايت ايران از شبه نظاميان اين کشور وجود نداردف در فاصله کوتاهي اين حرف خود را پس گرفت و گفت حرف هايش اشتباه ترجمه شده و مدارک قاطعي در زمينه کمک ايران به شبه نظاميان وجود دارد.

با وجود آنکه برخي از مقامات آمريکا امکان وقوع جنگ بين اين کشور و ايران را بعيد مي دانند، اما هر از گاه اخباري دال بر عمليات پنهاني واشنگتن براي حمله به ايران منتشر مي شود.در همين راستا اخيرهيلاري کلينتون، يکي از نامزدهاي حزب دموکرات براي رياست جمهوري آمريکا تاکيد کرد که اگر ايران به اسرائيل حمله کند، آمريکا ايران را نابود مي کند.

اظهارات اين نامزد رياست جمهوري، اعتراض رسمي ايران به سازمان ملل رابه همراه داشت، اما ايران در نامه اعتراضي اش جمله "اگر ايران به اسرائيل حمله کند" را حذف کرده بود.سخنان خانم کلينتون در آمريکا نيز واکنش هايي را به دنبال داشت ولي او طي سخناني، مجددا بر موضع خود پافشاري و تاکيد کرد که اين عرصه ، شوخي نيست. باراک اوباما ديگر نامزد دموکرات ها هم هرچند به حرف هاي کلينتون عليه ايران حمله کرد، اما در نهايت سخنان نسبتا مشابهي عليه دولت جمهوري اسلامي گفت.

پيش از اين جان مک کين ، نامزد جمهوري خواهان هم در يک گفت و گوي تلويزيوني آوازي تحت عنوان "بيا ايران را بمباران کنيم" خوانده بود.

به اين ترتيب به نظر مي رسد اگر جرج بوش تا پيش از پايان دوره رياست جمهوري اش در ژانويه سال آينده، به ايران حمله نکند، کار ايران با رئيس جمهور آينده آمريکا هم بر خلاف تصور سياستمداران ايراني، چندان ساده نخواهد بود.

اسلام سیاسی در خدمت ارتجاع (1)

hamidashraf — Wed, 16 Apr 2008 19:33:05 GMT

سمیر امین

همه ی جریانات طرفداراسلام سیاسی به " خودویژگی ی اسلام " معتقدند. طبق باورآنها اسلام بین سیاست ومذهب چدائی قائل نیست. این جدائی را ظاهرا مشخصه ی مسیحیت میدانند. یاد آوری اینکه نظراتشان با آنچه مرتحعین درآغازقرن نوزدهم می گفتند کلمه به کلمه تطابق دارد ، نمی تواند اثری برآنها داشته باشد. درآغازقرن نوزدهم مرتجعین ( ازجمله بونالد ودومستر) سعی می کردند گسستی را محکوم کنند که عصرروشنگری وانقلاب فرانسه درتاریخ غرب بوجودآورده بود!

براساس این موضعگیری همه ی جریانات طرفداراسلام سیاسی حوزه ی فرهنگ را قلمرومیارزه ی خود میدانند. اما" فرهنگی" که، در واقعیت ، خلاصه میشودبه تعلق داشتن به یک مذهب بخصوص، آنهم تعلقی که اساسش رسم وسنت است . درحقیقت، مبارزین اسلام سیاسی به بحث پیرامون جزم هایی که درونمایه مذهب است علاقه ای نشان نمی دهند. دغدغه ی اصلی آنها اینست که طبق شعاعرمرسوم عضویتشان به جماعت [ اسلامی] پذیرفته شود. چنین نگرشی به واقعیت دنیای مدرن نگران کننده است، نه تنها به این دلیل که ازاندیشه تهی است وسعی می کند فقدان فکرواندیشه را پنهان کند، بلکه به این خاطرکه استراتژی امپریالیسم را توجیه می کند: استراتژی جایگزینی ی جنگ فرهنگ ها با مبارزات بین مراگزامپریالیسی وکشورهای پیرامونی ی تحت سلطه. تاکید انحصاری اسلام سیاسی برفرهنگ این فرصت را دراختیارآن قرار می دهد تامبارزات اجتماعی ی واقعی ی بین طبقات تحت ستم واستثمار با نظام سرمایه داری جهان گستر را ازتمامی حوزه های زندگی حذف کند. مبارزین اسلام سیاسی درحوزه هایی که مبارزات اجتماعی ی واقعی جریان دارد حضورملموسی ندارند ورهبران آنها همواره تکرارمی کنندکه چنین مبارزاتی بی اهمیت است. حضورآنها دراین حوزه هابه تاسیس دبستان وکلینیک های درمانی محدود میشود که هدفی جزصدقه وارشاد[ مذهبی ] ندارد. این فعالیت ها درخدمت پشتیبانی ازمبارزات طبقات محروم علیه نظامی نیست که مسئول فقروفلاکت آنها ست.

اسلام سیاسی درحوزه ی مسائل اجتماعی ی واقعی متحداردوی سرمایه داری وابسته وامپریالیسم مسلط است وازاصل ذات مقدس مالکیت دفاع می کندو نابرابری وهمه ی ملزومات بازتولید سرمایه داری را مشروعیت می بخشد. دفاع اخوان المسلمین ازقوانین ارتجاعی درپارلمان مصردرهمین اواخر یکی ازصدها نمونه ازین دست است. درپارلمان مصرحقوق مالکان به ضررزارعین اجاره دار( که اگثریت دهقانان خرد راتشکیل میدهند) تقویت شد. حتی یک نمونه قانون ارتجاعی وجودندارد که درکشوری اسلامی وضع شده باشدو جنبش های اسلامی با آن مخالفت کرده باشند. افزون براین، چنین قوانینی با توافق رهبران نظام امپریالیستی رسمیت پیدامی کند. اسلام سیاسی ضد امپریالیسم نیست حتی اگرمبارزین آن نظری جزاین داشته باشند! برای امپریالیسم، اسلام سیاسی متحد ذیقیمتی است وامپریالیسم به این امرکاملن واقف است. بنابراین، درک این قضیه ساده است که اسلام سیاسی همیشه دررده های خود روی طبقات حاکم عربستان سعودی وپاکستان حساب می کند. افزون براین، این طبقات ازهمان آغازجزء فعالترین مشوقین آنها بوده اند. بورژوازی کمپورادورمحلی، سرمایه داران نوکیسه وسودبرندگان جهان گستری سرمایه بادست ودل بازی ازاسلام سیاسی پشتیبانی می کنند. اسلام سیاسی چشم اندازضد امپریالیستی رارد وموضعگیری " ضد غرب " ( کم وبیش " ضد مسیحیت " ) را جایگزین آن کرده است . موضعگیری ای که چنین جوامعی را بطورآشکاربه بن بست کشانده وبنابراین مانعی برسرراه بسط کنترل امپریالیستی برنظام جهانی بوجود نمی آورد.

اسلام سیاسی نه تنها درخصوص پاره ای مسائل ( مشخصن مسائل مربوط به موقعیت اجتماعی زنان) ارتجاعی و حتی مسئول افراط کاری هاایست که علیه شهروندان غیرمسلمان میشود، ( ازقبیل قبطیان درمصر) بلکه اساسن ارتجاعی است وبنابراین نمی تواند درامررهائی ملت ها شرکت داشته باشد.

بااین وجود، سه بحث برای برانگیختن جنبش های اچتماعی وورود به دیالوگ با جنبش های اسلام سیاسی ارائه شده است.

نخستین بحث این است که اسلام سیاسی توده های وسیعی را بسیج می کند که نمیتوان آنها را نادیده گرفت یا تحقیرکرد. تصورات متعددی به این ادعا دامن می زند. بااین همه، باید خونسردی خود را حفظ وچنین بسیج هائی را بررسی کرد. پیروزی های " انتخاباتی " ازجمله نمونه ی هائی است که پای تجزیه وتحلیل درست که در میان باشد، باید با محک دقیق سنجیده شود. من به یک نمونه اشاره می کنم ، به نمونه ی هفتاد وپنج درصدی که درانتخابات اخیرمصرازرای دادن خودداری کردند! قدرت اسلامیست ها درخیابان ضعف چپ سازمان یافته را به نمایش می گذارد که از صحنه هائی غایب است که مبارزات اجتماعی درآن جریان دارد.

حتی اگربرسرقدرت بسیج گسترده ی اسلام سیاسی توافق وجود داشته باشد، آیا این توجیه کننده ی آنست که چپ باید سعی کند سازمانهای اسلام سیاسی را برای فعالیت های سیاسی واجتماعی با خود همراه کند؟ اینکه اسلام سیاسی تعدادکثیری ازمردم را با موفقیت بسیج میکند، یک حقیقت است وهراستراتژی ی سیاسی موثری باید این حقیقت را درملاحظات، پیشنهادات وگزین های خود درنظرداشته باشد. اما درآنها به دنبال متحد بودن، بهترین وسیله برخورد بااین چالش نیست. باید اشاره کرد که سازمانهای اسلام سیاسی _ بخصوص اخوان المسلمین _ درپی چنین اتحادی نیستند وحتی آنرا رد می کنند. اگربه تصادف پاره ای سازمانهای چپ بداقبال اتحادبا اسلام سیاسی را پذیرفته اند، اولین تصمیمی که اسلام سیاسی پس ازکسب قدرت می گیرد این است که اتحاد دست وپاگیربا آنها را با خشونت هرچه تمامترازبین ببرد، همانطورکه درایران موردسرنوشت مجاهدین وفدائیان خلق را شاهد بودیم.

استدلال دوم که طرفداران " دیالوگ " ارائه داده انداین است که اسلام سیاسی حتی اگردرچارچوب پیشنهادات اجتماعی ارتجاعی است ، ولی" ضد امپریالیست " است. شنیده ام که گفته اند معیارضد امپریالیستی که من ارائه داده ام ( پشتیبانی بی چون وچرا ازمبارزاتی که درراستای پیشرفت اجتماعی صورت می گیرد.) " اکونومیستی" است وازابعاد سیاسی چالشی که ملل جنوب باآن روبروهستند غافل. به باورمن این انتقاد فاقد اعتباراست بشرطی که آنچه گفته ام را درنظربگیرند، مشخصن آنچه درباره ی ابعاد دمکراتیک وملی ی پاسخ های مطلوبی گفته ام که به رویاروئی بااین چالش مربوط میشود.

همین طورهم می پذیرم که نیروهای فعال [ درصحنه ی جامعه ] درپاسخ به چالشی که ملت های جنوب باآن روبریند ودربرخوردبا ابعاد اجتماعی وسیاسی آن ضرورتن منسجم نیستند. بدین ترتیت امکان تصوریک اسلام سیاسی وجود دارد که ضد امپریالیسم باشد اما درحوزه ی اجتماعی قهقرائی. دراین رابطه، ایران، حمس درفلسطین، حزب الله درلبنان وپاره ای حنبش های مقاومت درعراق بالافاصله به ذهن متبادرمیشود. این وضعیت های مشخص را بعدا بررسی می کنم. میخواهم بگویم که اسلام سیاسی بطورکلی ضد امپریالیسم نیست اما درمقیاسی جهانی و بطورکامل باقدرت های مسلط همراه است.

استدلال سوم توجه چپ را به ضرورت مبارزه با اسلام ستیزی جلب می کند. هیچ چپی که ارزش نام بردن داشته باشد نمیتواند مساله ی شورش حومه ی پاریس را نادیده بگیرد، یعنی برخوردبا آن طبقات ازمردم که منشاء مهاجرت دارند ودرکلان شهرهای سرمایه داری پیشرفته ی معاصر زندگی میکنند. تجزیه وتحلیل این چالش وپاسخ هائی که گروهای گوناگون ( احزاب ذینفع، چپ اروپائی ی شرکت کننده درانتخابات، چپ رادیکال ) به آن داده اند، محوربررسی این مقاله نیست. به این بسنده می کنم که نقطه نظرم را بگویم: پاسخ ترقی خواهانه به این چالش نمیتواند برپایه ی ابزاری کردن جماعت مداری (کمونیتارینیسم) (1 ) گذاشته شود که دراساس وضرورتن همیشه با نابرابری درپیوند است ونهایتن ریشه درفرهنگ نژادپرستی دارد. کمونیتارینیسم که محصول ایدئولوژیک فرهنگ سیاسی ی ارتجاعی ایالات متحده است ( وپیش ازآن با موفقیت دربریتانیای کبیرپیش برده شده است) میرود که زندگی سیاسی قاره اروپا را آلوده کند. اسلام ستیزی که بخش های مهمی ازنخبگان ووسائل ارتباط جمعی به طورمنظم به آن دامن می زنند، استراتژی ی اداره ی تکثر[ فرهنگی ] جماعت به نفع سرمایه است زیرا این احترام ظاهری به تکثر، درحقیقت، فقط ابزاری است برای تعمیق شکافها واختلافات درمیان طبقات خلقی.

مساله ی به اصطلاح حومه ها مساله ائی ویژه است وخلط آن بامساله ی امپریالیسم ( یعنی مدیریت امپریالیستی ی مناسبات بین مراکزمسلط امپریالیستی وکشورهای پیرامونی ) کمکی به پیشرفت درهیچ یک ازاین حوزه های کاملا متمایز نخواهد کرد. این خلط مسائل بخشی ازاسباب وابزارارتجاعی است وتقویت کننده ی اسلام ستیزی واسلام ستیزی نیز بنوبه خودهم حمله به طبقات خلقی درمراکزامپریالیستی وهم حمله به ملل کشورهای پیرامونی را ممکن میسازد.این خلط مسائل بنوبه ی خود به اسلام سیاسی ارتجاعی خدمت ارزشمندی می کند وبه گفتمان ضدغربی آن اعتبارمی بخشد. بنابراین، میخواهم بگویم که مبارزه ی ایدئولژیک ارتجاعی که به ترتیب راست نژاد پرست غرب واسلام سیاسی پیش برنده ی آنند یکدیگررا تقویت می کنند، درست همانطورکه آنهااز فعالیت های کمونیتارینیسم پشتیبانی می کنند.

نوگرائی، دمکراسی، سکولاریسم واسلام

سیمائی که مناطق عربی واسلامی امروزه ازخود ارائه میدهند، سیمای جوامعی است که درآنها مذهب ( اسلام ) درتمامی عرصه های زندگی سیاسی واجتماعی درصف مقدم قرارگرفته است، بطوری که تصوراینکه جزاین میتوانست باشد، عجیب می نماید. اکثریت ناظران خارجی ( رهبران سیاسی ووسائل ارتباط جمعی ) به این نتیجه میرسند که نوگرائی ، شاید هم دمکراسی، بناچار خود را باحضورپرقدرت اسلام انطباق خواهد داد. آنها به این ترتیب سکولاریسم را ناممکن میسازند. این سازش یاممکن است وبایدازآن حمایت شود یاضروری نیست وباید بااین منطقه ازجهان همانطورکه هست سروکارداشت. من بهیچ وجه بااین تصویربه اصطلاح واقعبینانه موافق نیستم. آینده _ دردید درازمدت ازسوسیالیسم جهانی شده_ برای ملل این منطقه همچون ملل دیگردمکراسی وسکولاریسم است. چنین آینده ای دراین مناطق همچون دیگرمناطق ممکن است، اماهیچ کجاهیچ چیزقطعی و تضمین شده نیست.

نوگرائی گسستی است درتاریخ جهان که اروپا درقرن شانزدهم مبتکرآن بود. نوگرائی انسان را چه بصورت فرد وچه جمع مسئول تاریخ خود میداند ودرنتیجه باایدئولوژی های پیش مدرن فاصله میگیرد. بنابراین، با نوگرائی است که دمکراسی ممکن میگردد، درست همانگونه که نوگرائی لازمه اش سکولاریسم درمفهوم جدائی ی مذهب ازسیاست است. مجموعه بهم پیوسته ی نوگرائی، دمکراسی وسکولاریسم که عصرروشنگری معمارآن بود وانقلاب [ کبیر] فرانسه به آن جامه ی عمل پوشاند، تاکنون باهمه ی پیشرفت ها وپسرفت های خود جهان معاصررا شکل بخشیده است. اما نوگرائی به خودی خود فقط یک انقلاب فرهنگی نیست، بلکه تنها دررابطه تنگاتنگ با تولد ورشد سرمایه داری معنا ومفهوم پیدا کرده است. این رابطه محدودیت های تاریخی ی نوگرائی ی " واقعا موجود" را مشخص کرده است. بنابراین، شکل های مشخص نوگرائی، دمکراسی وسکولاریسمی که امروزه با آنها سروکارداریم را می باید بعنوان ثمرات تاریخ مشخص رشد سرمایه داری مورد ملاحظه وبررسی قراردهیم. شرایط ویژه ایکه سلطه ی سرمایه داری مبین آنست ویژگی های اخص نوگرائی، دمکراسی وسکولاریسم را رقم زده اند- سازش های تاریخی ای که محتوای اجتماعی ی بلوک [ طبقاتی ] مسلط را مشخص می کند ( آنچه من روند تاریخی ی فرهنگ های سیاسی می نامم. )

دراین جا معرفی فشرده ی درکم ازمتد تاریخی ماتریالیستی را فقط به این دلیل یادآوری کردم که روش های گوناگون ترکیب نوگرائی، دمکراسی وسکولاریسم سرمایه داری را برمتن نظری آن مشخص کنم.

عصرروشنگری وانقلاب فرانسه مدل سکولارسم رادیکال را عرضه داشت. فرد بی خدا باشد یا لاادری ، خدا باورباشد یا موئمن ( دراین مورد مسیحی ) آزادی انتخاب دارد ودولت ازآن بی اطلاع است. درسطح قاره ی اروپا- ودرفرانسه بااحیای سلطنت- عقب نشینی ها وسازشهائئ که قدرت بورژوازی را باقدرت طبقات مسلط نظام های پیشامدرن متحد کرد، زمینه سازسکولاریسم فروکاسته وضعیفی شد که ازآن رواداری وتحمل را درک میکردند. این سکولاریسم نقش اجتماعی کلیساهارا ازنظام سیاسی حذف نمیکرد. درمورد ایالات متحده، قضیه چنین است که مسیرخاص تاریخی این کشوربه شکل گیری فرهنگ سیاسی ای منتهی شد که اساسن ارتجاعی بود. دراین فرهنگ سکولاریسم راستین عملن ناشناخته است. دراین کشورمذهب عامل اجتماعی ی شناخته شده ای است وسکولاریسم باتگثرمذاهب رسمی خلط می شود. ( هرمذهب- یا حتی سکتی- رسمی است. )

بین گستره ی سکولاریسم رادیکال ومیزان پشتیبانی ازشکل یابی ی جامعه درهمآهنگی بادرونمایه ی نوگرائی پیوند مشخصی وجوددارد. چپی که به موثربودن سیاست درجهت بخشی به تحول اجتماعی درراستا های مشخصی باورداشته باشد، خواه چپ رادیکال یا حتی میانه رو، ازمفاهیم اساسی ی سکولاریسم دفاع می کند. راست محافظه کارادعا می کند که تکوین و تحول امورخواه اقتصادی، سیاسی یا اجتماعی را باید به حال خود گذاشت. سرمایه، درزمینه ی اقتصاد، بازاررا بگونه ی آشکارمطلوب خودمیداند. درزمینه ی سیاست، دمکراسی کم شتاب به قانون تبدیل شده وتعویض وجانشینی جای بدیل وآلترناتیو را گرفته است. ودرجامعه، دراین زمینه [ زمینه ی دمکراسی ] سیاست نیازی به سکولاریسم فعال ندارد- " جماعات" کمبودهای دولت را جبران می کنند. تاریخ را بازار ودمکراسی ی نمایندگی می سازدوباید گذاشت چنین کنند. چنین برداشتی ازاندیشه ی اجتماعی درلحظه کنونی ی عقب نشینی چپ، بسیارغالب است ودرفرمولبندی هائی تجلی می یابد که طیفی ازافراد از تورن تا نگری را دربرمیگیرد.

فرهنگ سیاسی ی ارتجاعی ایالات متحده ازاین هم درنفی مسئولیت فعالیت سیاسی فراتر می رود. تکراراین ادعا که خدا الهامبخش ملت " امریکا " است وپشتیبانی وسیع ازاین " اعتقاد" مفهوم سکولاریسم را ازمحتوا تهی می کند. درحقیقت، گفتن اینکه خدا تاریخ را می سازد بمعنی اینست که ساختن تاریخ را تنها به عهده ی بازاربگذاریم.

ازاین نقطه نظرجایگاه ملت های خاورمیانه کجاست؟ تصویرمردان ریش دارو زنان روسری بسربه نتیجه گیری های عجولانه درباره ی شدت هواداری وپیروی مذهبی افراد منتهی میشود. دوستان فرهنگ مدارغرب که خواهان احترام به تکثراعتقاداتند به ندرت پی گیری میکنند که بفهمند مقامات [ دولتی ] چه روندهائی را به خدمت گرفته اند تا تصویری را عرضه کنند که باب طبعشان است. بی تردید افرادی هستند که کشته ومرده ی خدا هستند. آیا تناسب عددی آنها ازکاتولیک های اسپانیائی که درروزعید پاک راهپیمائی می کنند بیشتراست؟ یا ازجمعیت وسیعی که درایالات متحده به موعظه کنندگان انجیل درتلویزیون گوش می دهند؟

بهررو، این منطقه [ خاورمیانه ] همیشه چنین تصویری ازخود ارائه نداده است. گذشته ازتفاوتهائی که هرکشورباکشوردیگردارد، منطقه ی پهناوری را میتوان مشخص کرد: ازمراکش تا افغانستان، ازجمله ملت های عرب ( به استثنای کشورهای شبه جزیره ی عربی )، ترکها، ایرانیان ، افغانها وملت های جمهوریهای سابق آسیای مرکزی که امکانات بسط وگسترش سکولاریسم درآنهارا نمیتوان نادیده گرفت. وضعیت درمیان ملت های همجوار، عرب های شبه جزیره یا پاکستان متفاوت است.

سنت های سیاسی دراین منطقه ی پهناور[ خاورمیانه ] شدیدا تحت تاثیرجریانات رادیکال نوگرا قرارداشته اند: ایده های روشنگری، انقلاب فرانسه، انقلاب روسیه وکمونیسم انترناسیونال سوم همگی درذهن مردم وجود داشت وبطورمثال بسی بیشترازپارلمنتاریسم وست مینیستراهمیت داشت. این جریانات غالب که الهامبخش مدل های اصلی ی دگرگونی سیاسی بود ند وطبقات حاکمه آنهارا درعمل پیاده کردند، مدلهائی بود که ازپاره ای جهات میتوان آنهارا شکل هائی ازاستبداد نوگرا توصیف کرد.

این گونه بود وضعیت مصرمحمدعلی یا خدیو اسماعیل. کمالیسم درترکیه ونوسازی درایران ازین دست بود. پوپولیسم ملی مرحله های اخیرتاریخ به مجموعه پروژه های سیاسی تعلق دارد. گونه های این مدل متعدد بود( جبهه ی رهائی بخش ملی ی الجزیره، بورقیبیسم تونس، ناصریسم مصر، بعثیسم سوریه وعراق)،اما جهت این جنبش ها شبیه یکدیگربود. ظاهرن تجربه های افراطی - به اصطلاح تجربه رژیم های کمونیستی درافغانستان ویمن جنوبی – بایکدیگردراساس تفاوتی نداشتند. همه ی این رژیم ها دستآوردهای زیادی داشتند وبهمین دلیل ازپشتیبانی وسیع توده ای برخورداربودند. به همین دلیل بودکه این رژیم ها باوجودی که واقعا دمکراتیک نبودند، مسیررشدوتوسعه را دراین راستا[ نوآوری] گشودند. درپاره ای موقعیت ها، مثلا در مصر ازسال1920 تا 1950 تلاشی درجهت دمکراسی انتخاباتی صورت گرفت وکانون ضدامپریالیستی میانه رو( حزب وفد ) ازآن حمایت کرد. این تلاش بامخالفت قدرت امپریالیستی مسلط ( بریتانیای کبیر) ومتحدین محلی آن ( خانواده ی سلطنتی ) روبروشد. با اطمینان میتوان گفت که سکولاریسم درشکل متعادل خود ازطرف مردم " رد" نشد. سهل است، این مذهبیون بودند که دراذهان مردم تاریک اندیش بودند والبته اکثرآنها چنین بودند.

تجربه ی نوگرائی ازاستبداد نوگرا تا پوپولیسم رادیکال ملی اموری تصادفی نبود. جنبش های پرقدرتی که درطبقات متوسط دست بالا را داشتند، پیش برنده ی آن بودند. این طبقات بدین ترتیب خواست واراده ی خودرا نشان دادند که میخواهند درصحنه ی جهانی شده ی مدرن بمثابه شرکای کامل وتمام عیار به حساب آیند. این پروژه های بامحتوای نوگرایانه را که میتوان بورژوائی توصیف کرد، به بسط سکولاریسم یاری می رساندند وپیش برندگان باالقوه ی رشد وتحول دمکراتیک محسوب می شدند. اما دقیقا به این دلیل که پروژه هائی بودند که با منافع امپریالیسم درگیرشدند، امپریالیسم بی رحمانه باآنها مبارزه کرد وبطورمنظم نیروهای تاریک اندیش را برای این مقصود سازمان داد.

تاریخچه ی اخوان المسلمین را خوب می شناسیم. دردهه ی بیست بریتانیا وخانواده ی سلطنتی آنرا عملن سازماندهی کردند تاجلوی پیشرفت دمکراتیک وسکولاروفد را بگیرند. سیا وسادات بازگشت جمعی آنهاازگریزگاهشان درعربستان را پس ازمرگ ناصرسازمان دادند. این قضیه را نیزهمگان میدانند. با تاریخچه ی طالبان که سازمان سیا درپاکستان بوجود آورد تا با " کمونست ها" بجنگند نیزهمگی آشنائیم. " کمونیست ها" مدارس را به روی دختروپسرگشودند. خوب هم میدانیم که اسرائیلی هاابتدا به حماس کمک کردند تاجریانات سکولارودمکراتیک مقاومت فلسطین را تضعیف کنند. اسلام سیاسی بدون پشتیبانی مداوم، همه جانبه ومصمم ایالات متحده نمی توانست به سادگی مرزهای عربستان صعودی وپاکستان را پشت سربگذارد. وقتی نفت درسرزمین عربستان کشف شد، جامعه ی عربستان حتی شروع هم نکرده بود با سنت فاصله بگیرد. آنزمان بود که بین امپریالیسم وطبقه ی سنتی حاکم بلافاصله اتحاد برقرارشد، قراردادی بین دوشریک بوجود آمد اسلام سیاسی وهابی را جان تازه بخشید. بریتانیانیز باتشویق رهبران مسلمان به ایجاد کشورمستقل خود موفق شد وحدت هندوستان را ازبین ببردواین کشورراازبدوتولدش بدام اسلام سیاسی بیندازد. باید اشاره کرد که تئوری ای که به اسلام سیاسی قانونیت بخشید- وآنرابه معودودی + نسبت می دهند- تئوری ایی بود که قبلن شرق شناسان انگلیسی درخدمت به اعلی حضرت طرح ریزی کرده بودند. ( 2 )

بنابراین، ابتکارایالات متحده برای درهم شکستن جبهه ی متحد کشورهای افریقا وآسیا که درباندونگ درسال 1955 بوجود آمد، امری است قابل درک. عربستان سعودی وپاکستان درمقابل این جبهه " کنفرانس اسلامی " را ( ازسال 1957 ) علم کردند وبدین وسیله اسلام سیاسی دراین منطقه نفوذ کرد.

کمترین نتیجه ای که ازاین ملاحظات باید گرفت این است که اسلام سیاسی نتیجه ی خود بخودی اعتقادات مذهبی اصیل وواقعی ملت های مورد بحث نیست. اسلام سیاسی ثمره ی فعالیت سیستماتیک امپریالیسم است که البته نیروهای تاریک اندیش مرتجع وطبقات کمپرادورحاضربه خدمت آنها ازآن حمایت می کنند. در اینکه مسئولیت این وضعیت به عهده ی چپ نیزهست که نه درک کرد ونه دانست چگونه بااین چالش رویا روشود، تردید وچون وچرا نباید کرد.

پایان بخش نخست. برگردان : ح ریاحی 27.01.2008